Klasik Müzik Notları   Klasik Müzik   Besteciler  Eserler  Solistler  Hakkında  İletişim
 
 
 Eser, Besteci, Solist Aratın:
 

 




Klasik Notları Twitter Hesabı

Johannes Brahms, Senfoni No. 1 Op. 68 Do Minor

Eser Açıklaması

Johannes Brahms'ýn 1855'te taslaklarýný hazýrladýðý, ancak 20 yýl sonra, 1876'da tamamlayabildiði ilk senfonisi armoni zenginliði, dramatik ve lirik unsurlarýn ustaca deðerlendiriliþi, duygusal yoðunluðu ve besteciye özgü anlatým özellikleriyle onun en iyi eserlerindendir.

Ünlü orkestra þefi Hans von Bülow bu senfoniyi onuncu olarak adlandýrmýþ ve dokuz senfoni yazan Beethoven'i ima etmek istemiþtir. Gerçekten de Brahms, yýllarca Ludwig van Beethoven'in büyüklüðünün etkisini duyarak yaþamýþ, bu yüzden ilk senfonik eserini yazmakta gecikmiþtir. Çoðu kez Beethoven'in Do minör Senfoni'sine benzetilen eserin dramatik ve patetik karakterli baþlangýcý, parlak ve yaþama baðlý finale dönüþür. Giriþte duyulan ana tema, Beethoven'in 5. Senfoni'sindeki gibi, bütün senfoninin ana fikridir.


Bölümler

Eser þu dört bölümden oluþur:

I. Un poco sostenuto – Allegro – Meno allegro (Do Minor)
II. Andante sostenuto (Mi Major)
III. Un poco allegretto e grazioso (La-bemol Major)
IV. Adagio – Più andante – Allegro non troppo, ma con brio – Più allegro (D Major)


Ýlk kez 4 Kasým 1876'da Karlsruhe'de Otto Dessoff yönetimindeki kent orkestrasýnca seslendirilen senfoninin 1. Bölümü, 6/8'lik ölçüde ve Do minör tondaki çekingen tempolu, ancak görkemli (Un poco sos-tenuto) bir giriþle baþlar. Timpani ve kontrbaslarýn uzayan sesleri eþliðinde yarým tonlu (kromatik) olarak keman ve viyolonsellerle geliþen motif, senfoninin çekirdeðidir.

Yaylýlarýn sunduðu temadan sonra kýsa bir geçiþle çabuk bölmeye, Allegro'ya ulaþýlýr. Yine kromatik seslerin kullanýlýþý birinci temayý belirler. Obualarýn duyurduðu yalvaran ezgi ise ikinci temadýr. Klarnet ve kornoyla süren tema, yaylý çalgýlarýn sert motifiyle kesilir. Bu kez Majör tonda beliren son, bu anlaþmazlýðý gidermiþ, ferahlýk getirmiþ gibidir.

Mi Majör tonda ve 3/4'lük ölçüdeki 2. Bölümde (Andante sostenuto) barýþçý ve sakin bir hava hâkimdir. Birinci bölümün kromatik seslerinin yarattýðý huzursuzluk yavaþ yavaþ kaybolur. Obuanýn þarkýsýna korno ve solo keman da katýlýr. Huzursuz yükseliþle tekrara geçilir. Coda'da ise renkli orkestral yapýda solo keman önder olur.

La bemol Majör tonda ve 2/4'lük ölçüdeki 3. Bölüm, zarif ve biraz çabukça (Un poco Allegretto e grazioso) tempoda, Beethoven senfonilerindeki Scherzo havasýndaki üçüncü bölümün aksine Brahms'a özgü sakin, sevimli ve þen tablolar çizer. Tahta üfleme ve yaylý çalgýlar arasýndaki diyalogla zarif tarzda, 6/8'lik ölçüde, Si Majör tondaki trio'da beliren hava daha da sakindir. Ancak temalarýn birleþip ayrýldýðý, bir oda müziði güzelliðiyle çalgýlara eþit olanaklar saðlayan bölüm, sanki bir çözüm bekler: Birinci bölümün ciddi kromatik temasý yeniden belirmiþ, sorunlar çözülmemiþtir.

4/4'lük ölçüdeki 4. Bölüm aðýr (Adagio) - daha aðýrca (più Andante) - parlak ama o kadar hýzlý deðil (Allegro ma non troppo ma con brio) - daha çabuk (piü Allegro) tempo deðiþiklikleriyle istenen cevabý getirir. Üç bölmeli final, birinci bölümü hatýrlatan trajik gerilimle baþlar. Sinirli pizzicato'lar, tahta üfleme çalgýlarda duyulan tutkulu resitatif ve bunu izleyen timpaninin güçlü giriþi daha sonra kaybolur; orkestra sanki nefes almaktadýr.

Bölümün Andante'sinde orkestranýn zarif ve ancak iþitilen tremolosu eþliðinde kornonun basit ve enerjik ezgisi, Brahms'ýn Clara Schumann'a doðum günü nedeniyle açýkladýðý halk þarkýsý "Also blus das Alphorn heut" (Ýþte Alp kornosu üflüyor bugün) -Do minör tonda- duyulur. Flüt de neþeyle buna katýlýr. Trombonlar da yansýyan koral biçimindeki kýsa geçit bu neþeli atmosferi destekler.

Kornonun canlý ezgisinin tekrar duyulmasýyla finalin Allegro bölmesine geçilir. Beethoven'in 9. Senfoni'sinin Neþeye Övgü Korali'ni anýmsatan ana tema hemen girer. Ezgi ayný neþeli karakterde yan temalarla geliþir. Karanlýk güçler yenilmiþtir; zaferi belirleyen neþeli ritimdeki melodi kemanlarýn güzel sonoriteli Sol telinde kuvvetle yansýr. Adagio'nun minör tondaki karanlýk temasý, Majörde bütün parlaklýðýyla belirir. Yine Adagio'daki sinirli pizzicato ve Allegro non troppo'daki basit korno ezgisi bu kez Majör tonda zirveye ulaþmakta, neþeye hizmet etmektedir. Eser, bitiþi hazýrlayan bu coþku ve parlak tempo hýzlanmasýyla (stretta) son bulur.
İlginizi çekecek, öneririm:
Johannes Brahms, Senfoni No. 4 Op. 98 Mi Minör


Takip edilmekten korkmuyoruz!.. Takip için tıklayın: twitter.com/klasiknotlari



Johannes Brahms'ın Eserlerinden Başka Örnekler


İlgili Yazılar



Sevebileceğiniz Başka Eserlerden Rastgele Birkaçı


Referans bilgisi: "Johannes Brahms, Senfoni No. 1 Op. 68 Do Minor", 2009 , Klasik Notları sitesi, http://www.klasiknotlari.com/tr/81/Johannes_Brahms_Senfoni_No_1_Op_68_Do_Minor.html


 Bu sayfayı Facebook'ta paylaşın.

 Bu sayfayı Twitter'da paylaşın.


Klasik Notları Sitesi klasik müzikte kim kimdir, hangi dönem bestecilerinin eserleri nelerdir, hangi solistler ne virtüözüdür, kaliteli müzik nedir ne değildir... Konserlerde hangi abiye giysiler giyilir, altın elmas nasıl mücevherli takılar takılır!... Bestecilerin hayatları nasıldır, besteleri ne zaman yazılmış, nasıl ve neler ifade etmektedir, neden, niye, niçin gibi sorular için bir kaynak olma amacındadır.


ÇYDD


Klasik Müzik Notları
Mobil Kullanım İpuçları

  © 2009-2019 Klasik Notları | Klasik Müzik Sitesi | www.klasiknotlari.com